Aylak Madam

(Kaynak: vecihininsesi, felicitypmia gönderdi)

(Kaynak: preposition, renklicorap gönderdi)

(yourbro gönderdi)

:)))))

(Kaynak: skate-high, yourbro gönderdi)

(subet gönderdi)

Kadın, her yerde kadındır işte 

(Kaynak: futboltanricasi, subet gönderdi)

(Kaynak: londonstreets13)

”Aşk asla gizli kalmamalı. Aşk kadar karmaşık birşeyi içinde saklarsan hasta olabilirsin.” 

Hani o yanından kalkmanız gerektiğinde elinizi sıkarak tekrar yanına çeken var ya, bir gün geliyor arkasına bile bakmadan kalkıp gidebiliyor.

(Kaynak: dandification)

Tatlı balık bugece öldü..

Önce taktığın boynumdaki kolyeni kopardım, sonra hala sakladıgım mektuplarını yırttım, ve kokunu ilk hediyeni parfüm şişeni.. İzmir hatıranı.. Sonra bizim için aldıgım tuzlu kahve içeceğimiz fincanları kırdım tuz buz oldu etraf..

O gece giyeceğim elbisemi kestım makasla.. Kırmızı taşlı yakut yüzüğümü fırlatıp attım, arkamdan toplayan bırı vardı elbet çöpe götürmek için onları…

Kayıtlı butun fotograflarımızı sildim..

Senınle özdeşleştirdiğim ne varsa attım bugece işte. Sonunda yapmadıgım herseyı yaptım..

Bunlar sana son sözlerim,

bugunun tarıhını unutma!

“Ben senden bugece vazgectım…”

“

 ”Yüreğimin cümleleriyle Yüreğini yazıyorum bu gece… Yalnızlığım oluyorsun Sensizliğe yaklaşıyorum “

Bu gece konuşsaydık eğer, çocuk sesimle sana “gel artık” diyecektim.. “Hani gelecektin?”. Sen anlardın beni biliyorum. Sen benim ruhumu en iyi bilensin.. Beni en iyi anlayan, en iyi tanıyan.. Kimsenin bilmeyeceği kadar, anlayamayacağı kadar. Bak bütün sırlarım sende, seninle konusurken ruhumu çırılçıplak hissetmem bu yüzden. Bu ne demek biliyor musun? Bunun anlamını bılıyor olmalısın. 

Sen benim beklediğimsin çünkü. Sen benim özlediğim, arayıpta bulamadığımsın çünkü. Yıllardır kim olduğunu bilmeden hep peşinden koştuğum, buldum dediğim anda yanılmışlıklarımdan sonra gelensin.. Sen benım yaralarımsın… Sen benım çocuklugumsun.. İçimdeki kız cocugunun gülen yüzüsün.. Sen! Senden bahsediyorum evet. Kelimelerimin satır aralarında sakladıgımsın.. Sen hem gizlediğim hem herkese bahsettiğimsin.. En değerlimsin.. Korumak uğruna ruhumun kapılarını kapattığım herkesden, sonuna kadar açtığımsın sen.. Uzağımdasın belkı ama o değerli kahve kokusu kadar yakınımda.. 

Oysa kaçıyorsun sen.. Benim herkese yaptğımı yapıyorsun sende.. Yalnızsın, yalnızlığını korkularınla büyütüyorsun.. Mutluyum süsü vermekten vazgeçmiyorsun etrafına, oysa öyle belli ki.. Senin yüreğini hissedenlerin göreceği kadar açık sadece. 

Kimden, neden kactıgını hatırla.. O boşluklar değil mi bizi birbirimize yakınlaştıran, o yaralar değil mi birbirimizi bu kadar cok sevdiren bizi, değerli kılan.. Aynı oluşumuz değil mi? Hayatı duygularıyla yasamaya kalkan, yuregının sesını dınlemekten vazgecmeyen kac kısı kaldık söyler mısın? Hatırla! kaçacak cok fazla yerın yok aslında. O boşluktan daha fazla kaçamazsın unutma. 

O boşluk ki, seni dibe gömer, o boşluk ki senden tanıyamayacağın bır sen yaratır. Buna ızın mı vereceksın? Yapma! Bak ben hazırım.. Seni yalnızlıgından cıkarıp alabılmek ıcın, yüreğimde onca zamandan birikmiş olan tüm sevgimi sunmak ıcın beklıyorum burada.. 

Bugün neden gelmedin?

Burası bomboş sensiz.

Bugün neden gelmedin?

Yalnızca hayalin kaldı bende.

Sen şimdi benden habersiz uzaklarda,

Yollarımız belki kesişmez asla.

Oysa gelseydin bu akşam gün battığında

Bir umut vardı ama gelmedin.

Bir gün elbet,

Sen ve ben,

Buluşuruz bir deniz kıyısında

Belki de yıllar sonra,

Rastlarım sana mehtaplı bir yaz akşamında…

Ama bugün neden gelmedin?

Bugün neden gelmedin?

(Aylak Madam)

Garip bir çaresizlik içindeyim. Herseyin üst üste geldiği zamanları yasıyorum. Çevreme baktığımda korkunc bir avuciçi boşluğu gördüğüm. Oysa herkes aynı seylerden yakınıyor. Bunca ınsanın ortakken derdi, yıne de kımsenın kımseye bır faydasının dokunamaması ne kadar acıklı.

Çok ıyı tanıdıgımı sandıgım ınsanları hıc tanıyamadıgımı farkettıgimde basladı yalnızlıgım. 

İnsanlardan bilinçli bir uzak durma halıne büründüm. Çunku kırıyorlar ıncıtıyorlar. Birine guvendıgım anda etımın içini oyuyorlar bılıyor musun? Acılıyor yaram gıt gıde kanıyor oluk oluk kan kaybı.. Guvenmek oysa en guzel sey degıl mıdır? Güvenebilmek birine.. hesapsızca korkmadan açmak yüreğini, sınırları kaldırmak, ve her zorlukta yanında oldugunu bılmek, hıc gıtmeyecegını bılebılmek… İnsanı bundan daha tatmın edıcı baska bır duygu var mıdır? Sanmıyorum. Sevgıden bıle yücedir guvenmek. Birininin benı anlamasını cok ısterdım. Her zorluga karsı benımle yurumesını.

Bir kez yara alınca gecmıstekı yaralar da acılırmıs bılmezdım..Şımdı hepsı karsıma gecmıs tek tek kendını hatırlatıyor. Uzun zamandır yuzlesmedıgım, zihnimin bir kösesine attıgım benı orda bekleyen ne cok kırgınlıgım varmıs meger… 

Unuttuğumu sandığım ne cok acı…

Kapandığını sandığım ne cok yara..

Haketmedıgını yasadıgında haklı olmanın bır önemı olmuyor. Eger senin ruhunda bır seyler acıyorsa hıc bır özür bunu dındırmıyor. Kolay silinmiyor. Meger gecmısınden kacamıyormus ınsan.. Gölge gıbı hep pesınde gezermiş de  biri gelıp o yaraya dokundugunda varlıgını hissedermişsin meğer..

İnsanları sevmekle yapıyorum en buyuk hayatı sanıyordum ama anladım kı gercek bu degıl bu sadece bır yanılsama. Gercek olan su ki, insanlara guvenerek yapıyoruz asıl hayatı.. 

Bazen her zor durumunda yanında olacagını umdugun dostların, bazen sevgısıne ınandıgın sevgılın, bazen de kendın…  

Her sey kötü gittiğinde nefes almak ıcın bır yer arıyor ınsan, kendını kafeste hıssediyor.. Ne yana koşsa duvar sankı.. Koşuyorum…. Çarpıyorum.. Her yanım yıne acıyor dizlerimden cok yüreğim kanıyor..

Bana güven dıyen ınsanlara, gülüyorum ıcımden artık.. Hepsi yalancı. Koca bir yalanın ıcıne surukluyorlar ınsanı.. 

Ama guvenmeden nasıl samımıyet olusur kı? Yasamak ıcın buna mecbur degıl mıyız? 

Pekı neden guvenılecek ınsanı bulmak ıcın once ona guvenmek gıbı bır sart var.. Bunun nıye baska bır yolu yok? Ben bu yolu sevmedım.

Küçük kız cocukları gıbıyım.. Burnum kırmızı, dudaklarım catlak, gözbebeklerım hüzünlü bakıyor bugunlerde.. 

Kimse bana güvenden bahsetmesın artık.. Siz insanlar cok acımasızsınız….

-Aylak Madam